• Index
  •  » Powieści
  •  » Niebiańska Miłość - część pierwsza Trylogii Anioła Miłości

#1 2011-08-18 17:36:46

night

Nowicjusz

Zarejestrowany: 2011-08-18
Posty: 7
Punktów :   

Niebiańska Miłość - część pierwsza Trylogii Anioła Miłości

Rozdział 1

„Przyjaciele są jak ciche anioły, które podnoszą nas, kiedy nasze skrzydła zapominają latać…”

Było późne, niedzielne popołudnie. Jessica siedziała na fotelu, w swoim małym pokoju i pisała pamiętnik. Jednak niedawno zaczęła się zastanawiać czy to ma jakiś sens? W ich nudnym Warm Springs nic się nie działo, więc każdy wpis wyglądał prawie tak samo. Jednak poza pisaniem nie miała wielu rzeczy do roboty. Świetnie się uczyła, więc zadania zajmowały jej bardzo mało czasu. Jess nie miała wielu koleżanek, więc całymi dniami siedziała w domu. W szkole nie była zbyt popularna, bo cechowała ją nieśmiałość. Po chwili zastanowienia rzuciła pamiętnik na stół i wzięła do ręki komórkę. Zastanowiła się i wybrała numer Chrisa.
- Siema, Jess – po trzech sygnałach przyjaciel odebrał – Co tam?
- Hej. Masz może ochotę na rolki? Zadzwonię jeszcze po Lisę.
- W sumie czemu nie? Za godzinę na rynku?
- Okay.
Jessica rozłączyła się i uśmiechnęła do siebie. Wiedziała, że przyjaciel nie przepada za jazdą na rolkach i wybiera się tylko dlatego, że Lisa idzie. Odkąd tylko przyjechała do Warm Springs, Chris się w niej podkochiwał. Zresztą jak większość chłopaków. Lisa była kompletnym przeciwieństwem Jessiki: odważna, pewna siebie, rudowłosa piękność, za którą szalało pół szkoły. Ale ona nie zwracała uwagi na to całe uwielbienie, uważała siebie za zwykłą dziewczynę i dzięki temu stała się jej najlepszą przyjaciółką. Po chwili Jess wybrała numer Lisy. Dziewczyna odebrała po pierwszym sygnale:
- Hej, Liss. Idziesz ze mną i Chrisem na rolki?
- No jasne. Kiedy i gdzie?
- Na placyku za godzinę.
- Okay, to pa.
Lisa rozłączyła się i Jess podeszła do swojej szafy, żeby wybrać strój. Wyjrzała przez okno. Tak, było gorąco jak na kwiecień, więc trzeba wziąć lekkie ubranie. Jessica nie była bogata, więc zawartość jej szafy przedstawiała się nadzwyczaj skromnie. Westchnęła i wyjęła z niej białą koszulkę z nadrukiem „Vampire Diaries”, którą Lisa  podarowała jej na piętnaste urodziny. Jess nigdy nie byłoby stać na coś takiego, a serial po prostu uwielbiała, więc nie małą miała radość sprawił jej prezent. Wyciągnęła z szafy jeszcze krótkie, zielone spodenki i ruszyła do łazienki, aby się przebrać. Po pięciu minutach była już gotowa do wyjścia, ale jeszcze zostało jej sporo czasu, zajście na placyk nie zajmie więcej niż kwadrans. Dziewczyna wzięła, po raz kolejny książkę „Miasto Kości” i zaczęła czytać ulubione sceny. Lubiła Jace’a, był półaniołem, odważnym, czasem trochę aroganckim, ale miał cudowny sposób bycia. Jessica lubiła czytać książki o istotach magicznych, miała ich wiele w domu, czasem długo musiała na nie oszczędzać. Do jej małej biblioteczki należały między innymi: seria „Pamiętniki Wampirów”, „Świat Nocy”,  Kroniki Wampirze” trylogia „Dary Anioła”, „oraz saga „Zmierzch”. Każdą z książek Jess przeczytała po kilka razy.
Miała kilka ulubionych cytatów z „Miasta Kości”, jak ten, w którym Jace mówi, że skromność to atrakcyjna cecha tylko u brzydkich ludzi i wiele innych.
Zawsze, kiedy czytała ostatni nie mogła powstrzymać się od uśmiechu. Tak, pani Cassandra Clare stworzyła piękny świat magii… Jessica czasem chciałaby znaleźć się w takim świecie, najlepiej z Jace’em… Dziewczyna od zawsze była niepoprawną romantyczką. Jess spojrzała na swój zegarek, który miała od drugiej klasy, kiedy to podarował go jej ojciec. A teraz nie żyje. Zginął w czasie wypadku drogowego. Dziewczyna bardzo za  nim tęskniła i choć bardzo kochała matkę, nie odnajdywała z nią takiej więzi jak z ojcem. Zresztą od jego śmierci ledwo sobie radzą, matka znalazła dwie prace, żeby jakoś zapewnić im wyżywienie. Ale teraz nie czas było na rozmyślania. Była już szesnasta trzydzieści, więc najwyższy czas wychodzić. Jess wzięła torbę, wrzuciła do niej telefon, portfel oraz  tenisówki i wybiegła z domu.
Ze schowka na polu wyciągnęła swoje stare fioletowe rolki. Dawno nie były używane, ale dziewczyna bez problemu założyła je, tak jakby jej stopy wcale nie urosły przez dwa lata. Zamknęła dom na klucz i ruszyła wąską uliczką w stronę placyku. Na miejsce dotarła w niecałe dziesięć minut, więc oparła się o pierwszy lepszy budynek i zaczęła cierpliwie czekać na przybycie Lisy i Chrisa. Kiedy duży zegar na rynku wybił siedemnastą zobaczyła zbliżających się do niej w zawrotnym tempie dwójkę jej najlepszych przyjaciół. Lisa złapała ją za ramię, a sekundę potem zrobił to Chris, tylko że z drugiej strony.
- Ha! Wygrałam! – wykrzyknęła, ledwo zipiąc Lisa do Chrisa – Mówiłam ci, że jestem niepokonana na rolkach.
Uśmiechnęła się z satysfakcją do przyjaciela, na co ten wystawił jej język.
- Miałaś szczęście. Zresztą założę się, że z Jess byś nie wygrała – Chris uśmiechnął się wyzywająco.
- Ja? Nie umiem dobrze jeździć na rolkach… - Jess spuściła oczy i lekko się zaczerwieniła.
Lisa posłała jej pełne zdziwienia spojrzenie.
- Chora jesteś, dziewczyno? Wygrałaś przecież trzy lata temu okręgowy wyścig na rolkach.
Tak to była prawda. Trzy lata temu, kiedy jeszcze ojciec Jessiki żył, wspierał ją, żeby wzięła w tym udział. Więc ćwiczyła i ćwiczyła. Chciała być najlepsza i udało jej się. Ale, kiedy rok temu zmarł jej ojciec i Jess już nie pasjonowała się rolkami. Wolała siedzieć godzinami w pokoju i rozmyślać albo siedzieć i słuchać ulubionych piosenek na iPodzie, którego dostała na dwunaste urodziny od rodziców.
- Więc jak, Jess? Ścigamy się?
- No nie wiem… - odparła dziewczyna kręcąc lekko głową - Dawno nie jeździłam, nie wiem czy potrafię szybko jeździć.
Nagle na twarzy Lisy pojawił się przebiegły uśmieszek.
- A wiesz, że mam plakat z Vampire Diaries? – wyszczerzyła się do niej w idealnym uśmiechu – Z Damonem i Eleną. Dam ci go jeśli wygrasz.
- To szantaż! – Jessica prychnęła. Chciała mieć ten plakat, ale bała się ścigać. Co jeśli będzie ostatnia? Tylko narobi sobie wstydu.
Lisa miała jednak inne zdanie:
- Ja nazwałabym to dobrą motywacją. Więc jak?
- No dobra…
- Hurra! – Lisa uścisnęła przyjaciółkę i uśmiechnęła się do niej. – Wiedziałam, że jeśli zaproponuję ci plakat z Damonem zgodzisz się.
- Ale nic nie obiecuję. Dawno nie jeździłam, więc nawet motywacja plakatem może nie pomóc.
- Okay, więc dokąd się ścigamy?
Jess wzruszyła ramionami. Wtedy wtrącił się Chris:
- Ścigajcie się, która pierwsza dojedzie do mojego domu. Ja tam pojadę i będę stał na mecie.
Dziewczyny spojrzały po sobie i zgodziły się, więc ich przyjaciel ruszył w drogę. Do domu Chrisa od placyku są jakieś dwa kilometry i cały czas prosta droga. Kiedy stwierdziły, że chłopak powinien być już na miejscu ustawiły się i Lisa krzyknęła „Start!”. Obie dziewczyny ruszyły, znały drogę na pamięć. Na początku szły łeb w łeb, aż w końcu na piątym zakręcie Jessica wysunęła się trochę do przodu. Cały czas myślała o plakacie, który zawsze chciała mieć, ale w żadnej gazecie nie mogła go znaleźć. Nie zastanawiała się skąd Lisa go ma, po prostu musiała go mieć. Lisa nie miała większej motywacji, po prostu chciała świetnie się bawić i rozerwać przyjaciółkę. Wtedy ich oczom ukazał się ostatni zakręt. Jess niewiele myśląc przyspieszyła jeszcze bardziej, ale Lisa była tuż obok niej. Kiedy już widziały Chrisa stojącego na chodniku Jessica zrobiła coś, czego dawno nie robiła, a czego nie umiała potem wytłumaczyć. Odbiła się lekko jedną nogą, skoczyła i nachyliła się do przodu tak, że zrobiła salto i tym samym dotknęła ręki przyjaciela. Ten stał jak skamieniały i patrzył na nią.
- Jak… to z-zrobiłaś? – wydusił zdziwiony. Lisa też wpatrywała się w nią z zaskoczeniem, ale i zadowoleniem na twarzy.
- Wystarczy odpowiednia motywacja – zaśmiała się Jessica. - A teraz chodźmy po moją nagrodę.
Lisa uśmiechnęła się.
- Dobrze chodźmy, a może raczej jedźmy.
Kiedy jechali rudowłosa dziewczyna zatrzymała się na chwilę przy kawiarni.
- Wchodzimy czy nie?
Jess i Chris jednakowo skinęli głową, a że na ulicy nie było ruchu, usiedli na chodniku, przebrali buty i weszli do kawiarni. Niemal natychmiast podeszła do nich kelnerka:
- Co podać?
- Poprosimy trzy porcje lodów czekoladowych – uśmiechnął się Chris.
Kelnerka zanotowała zamówienie i zniknęła za ladą. Jessica rozejrzała się po pomieszczeniu. Mimo upału nie było wielu gości. Ale jedna para wyjątkowo przykuła jej uwagę. Przy stoliku w samym kącie kawiarni, gdzie zwykle nikt nie siedział, miejsce zajął przystojny, wysoki, czarnowłosy chłopak i nieziemsko piękna blond dziewczyna. Na chwilę spojrzenia Jess i chłopaka skrzyżowały się. Jego oczy były zadziwiająco błękitne, takie jakich jeszcze dziewczyna nigdy nie widziała. Ale był w nich smutek. I wtedy nagle, w stronę Jess odwróciła się piękna blondynka siedząca do niej plecami. Jessica zachłysnęła się powietrzem i gwałtownie zamrugała. Co za ulga! To tylko jakiś omam. Chociaż nie była tego taka pewna, bo dziewczyna, u której przed chwilą widziała parę kłów i całkowicie czarne oczy uśmiechała się triumfująco…

Rozdział 2

- Isabelle, uspokój się! – syknął Ian – Chcesz od dziś ujawniać się każdej osobie napotkanej na ulicy? Piękna blondynka wyszczerzyła się do niego w uśmiechu.
- Spokojnie, kuzynku. Ta dziewczyna dziwnie nam się przyglądała, więc chciałam ją trochę przestraszyć.
Przystojny szatyn skinął głową z westchnieniem i spojrzał na stolik, przy którym siedzieli: niska i niezbyt ładna brązowowłosa dziewczyna, rudowłosa piękność i chłopak o lekko szarych włosach. Nie byli jacyś wyjątkowi, ale znał Isabelle i wiedział, że zawsze jest o niego zazdrosna, oczywiście jak o kuzyna. Chce by tylko z nią spędzał czas. Mimo, że to go czasem denerwowało lubił z nią przebywać. Potrafiła rozruszać towarzystwo, z nią nie dało się nudzić. Chociaż należeli do różnych ras, które zwykle nie są spotykane razem, nie przeszkadzało mu to.
- Więc jak, kuzynku? Czy twoi szefowie dali ci jakąś nową misję?
Dziewczyna roześmiała się, kiedy Ian spojrzał na nią spode łba.
- Na razie nie. Ale muszę się dzisiaj przed nimi stawić, więc na pewno coś dostanę – westchnął głęboko.
- Myślałam, że lubisz swoją pracę – powiedziała z lekkim zdziwieniem – W końcu nie każdego werbują do anielskiej armii po śmierci.
- Nie każdego zmieniają po śmierci w wampira – odpalił jej chłopak.
- Wiesz dobrze, że tego nie chciałam. Zmienili mnie, bo uznali, że jestem wystarczająco ładna… Jakby to miało jakieś znaczenie.
Wzrok Iana ponownie skierował się ku stolikowi, gdzie siedziała trójka przyjaciół. Właśnie zaczęli się śmiać z czegoś co powiedział chłopak. Przystojny chłopak wpatrywał się w nich i myślał o sobie. Zawsze chciał być jednym z normalnych nastolatków. Ale nie był, a teraz już nie mógł być. Dawniej ojciec pił i znęcał się nad nim,  matką i Isabelle, która mieszkała z nimi odkąd jej rodzice zmarli na gruźlicę. Pewnego dnia Ian miał dość. Matki nie było w domu, więc nie miał go kto powstrzymać i nawrzeszczał na ojca, żeby zaczął się interesować rodziną, a nie pić i leżeć na co dzień w przydrożnych rowach. Użył jeszcze paru obraźliwych słów, których lepiej tutaj nie przytaczać. Isabelle go poparła. Ojciec się wściekł, a ponieważ był trzeźwy zaczął gonić syna i siostrzenicę. Ci w panice wybiegli razem na ulicę, nie rozglądając się. Niestety z przeciwka jechała właśnie z zawrotną prędkością ogromna ciężarówka. Kierowca zatrąbił i rozległ się głośny pisk opon… A chwilę później Ian i Isabelle leżeli na drodze bez życia. Chłopak miał pod nienaturalnym kątem wygiętą głowę, a dziewczyna mocno krwawiła. Tego co stało się potem Ian nigdy nie potrafił opisać. Najpierw poczuł niemiłosiernie palący ból. Czuł się jakby wrzucono go w środek płonącego ogniska. Po chwili, która wydawała mu się długimi godzinami, ból i ogień ustąpiły i pojawiło się ukojenie i cisza… Zaskakująca cisza, której nic nie przerywało. Wtedy, mimo że było ciemno, chłopak zobaczył i poczuł, że wszystko zaczęło wirować. Po pięciu sekundach zrobiło mu się niedobrze i pomyślał, że zwymiotuje, ale chwilę potem stał już na równych nogach. Tego co stało się potem Ian nie pamiętał. Wiedział tylko, że podszedł do niego chłopak jakieś trzy lub cztery lata starszy od niego i zaprowadził go przed Radę Aniołów. Na początku myślał, że to sen, ale potem przypomniał sobie, że nie żyje, więc nie może śnić. Jak przez mgłę pamiętał, że jakiś mężczyzna w średnim wieku wstał i zaczął mówić o tym, że został wybrany do anielskiej armii. Chłopak wielce się zdziwił, bo jako człowiek nie umiał nawet przyłożyć koledze. Swoim spostrzeżeniem podzielił się z głównym przedstawicielem armii – Erikiem. Jednak anioł powiedział, że żadna z jego misji raczej nie będzie polegała na bezpośredniej walce. Raczej na pilnowaniu, aby żadna z istot nocy nie chciała narozrabiać w ludzkim świecie. Potem opowiedział mu trochę o istnieniu istot, o których oglądał filmy i nie uważał ich za prawdę, a jedynie mity. Chłopak jednak nie był pewien czy podoła zadaniu. A jeśli zawiedzie? Jeśli nie poradzi sobie z jakimś napastnikiem, który go zaatakuje. Eric jednak kazał mu się nie zamartwiać, ponieważ każdy kto należy do anielskiej armii posiada Talizman Aniołów. Może wytworzyć tarczę, której nic nie przebije…
- Ian? Co jest? – Isabelle pomachała kuzynowi ręką przed oczami. Ten gwałtownie zamrugał.
- Nic, nic… Trochę się zamyśliłem.
- Okay, musimy już iść. Ty pewnie musisz stawić się u szefów, a ja wybiorę się w nocy na małe polowanie.
Oboje wstali i wolnym krokiem ruszyli w stronę wyjścia. Ian na odchodnym spojrzał na szatynkę. Ich spojrzenia się zetknęły, a wtedy stało się coś, czego chłopak jeszcze nigdy nie doświadczył. Poczuł jak przez jego ciało przelewa się fala gorąca i mimo woli uśmiechnął się do dziewczyny. Ta posłała mu nieśmiałe i bojaźliwe spojrzenie i spuściła wzrok. Kiedy chłopak wyszedł zaczął się zastanawiać nad tym co się stało. Czy coś się w ogóle stało? Tego nie wiedział. Ale był zdziwiony tym, że jego uwagę zwróciła zwyczajna niezbyt ładna dziewczyna, a nie jej piękna przyjaciółka… Ocknął się z rozmyślań, gdy Isabelle pociągnęła go za rękaw i syknęła:
- Człowieku, nie stój na środku drogi. Chcesz mieć drugi śmiertelny wypadek?
Uśmiechnął się lekko. Wiedział, że kuzynka mówi to ironicznie, ale również martwi się o niego. Więc pogrążony w swoich myślach ruszył wąską uliczką…

Jessica patrzyła w ślad za przystojnym szatynem, który przed chwilą wyszedł z kawiarni. Kiedy ich oczy się spotkały, Jess przeszedł zimny, a zarazem miły dreszcz.
- Zrobiłyście pracę domową? – z marzeń wyrwał ją głos Chrisa. Lisa przewróciła oczami i spojrzała na niego z pogardą.
- Nie, nie jesteśmy takimi kujonami. W ogóle nie chce mi się iść do szkoły, a w dodatku jutro poniedziałek, więc mamy najgorsze lekcje.
Przyjaciele na chwilę pogrążyli się w milczeniu, które przerwała Jessica:
- Idziemy po ten plakat?
- Tak, oczywiście, chodźmy – Lisa roześmiała się – Spokojnie, jeszcze dzisiaj zdążysz zawiesić go nad łóżkiem.
Jessica przewróciła oczami i wyszli, płacąc przy ladzie za lody.
- Jedziemy na rolkach czy idziemy pieszo? – zapytał Chris.
- Chodźmy pieszo. Do mojego domu jest niedaleko – zdecydowała Lisa.
Szli wąską, brukowaną uliczką Warm Springs. Jak zwykle nic się nie działo. Jakaś kobieta spacerowała z dzieckiem, mały chłopiec jeździł na rowerze, a jakaś para stała pod ścianą, całując się. Jessice niedobrze się zrobiło na ten widok. Nie lubiła, kiedy ludzie chwalili się swoją miłością przed innymi. Uważała, że miłość to coś pięknego, coś tylko dla dwóch osób i czego nikt poza nimi nie zrozumie ani nie doświadczy. Jess nigdy nie miała chłopaka. Kiedyś podobał jej się chłopak ze szkoły, ale oczywiście nie zwracał na nią uwagi. Trochę żałowała, że nie podeszła do chłopaka w kawiarni. Ale co miała powiedzieć? Z natury była nieśmiała, a w dodatku ta piękna blondynka na pewno była jego dziewczyną. Nie warto było nawet próbować. Tylko by się ośmieszyła. Chris i Lisa rozmawiali o jakimś najnowszym filmie, ale mało ją to interesowało. Zawsze wolała czytać książki, aniżeli oglądać filmy. Lubiła wczuwać się w rolę bohaterki książkowej, która przeżywa wielką miłość… Zawsze chciała coś takiego przeżyć. Przerwała rozmyślania, gdyż właśnie stanęli przed domem Lisy. Dziewczyna wyjęła z kieszeni krótkich dżinsów pęk kluczy. Wybrała właściwy i otworzyła drzwi. Przyjaciele weszli do domu i skierowali się do pokoju Liss. Kiedy byli tutaj pierwszy raz nie mogli uwierzyć w to co widzieli. Dom Lisy był największym w ich miasteczku. Posiadał kuchnię, jadalnię, salon, dwie łazienki, pięć pokoi oraz bibliotekę i pomieszczenie, w którym znajdowało się jacuzzi. Jessica i Chris trochę zazdrościli przyjaciółce, ale nigdy się do tego nie przyznawali. Lisa otworzyła drzwi do ogromnego pokoju, a kiedy weszli, zaczęła szukać plakatu w szafce.
- Ha! Znalazłam! – wykrzyknęła po dwóch minutach poszukiwań. Zamknęła szafkę i wyciągnęła go do Jess – Oto ja, nadaję ci ten plakat, za wygranie wyścigu na rolkach w świetnym stylu!
Wszyscy troje roześmiali się ze słów Lisy. Jessica wzięła plakat i spojrzała na niego. Tak, rzeczywiście był cudowny. Z radości uściskała przyjaciółkę.
- Dzięki, Liss! Jesteś najlepszą przyjaciółką na świecie.
- Spokojnie – roześmiała się dziewczyna – Poczekaj, aż zobaczysz co przygotowałam na twoje urodziny!
Jess spojrzała na nią ze zdziwieniem.
- Moje urodziny?
- Przecież za dwa tygodnie masz urodziny! Jak mogłaś zapomnieć?!
Jessica zastanowiła się. Tak rzeczywiście. Moje urodziny są dwudziestego dziewiątego kwietnia, więc za równe dwa tygodnie. Ale Jess nie cieszyła się z siedemnastych urodzin. Bo z czego się tutaj cieszyć, jeśli nie można nawet ich urządzić z powodu braku pieniędzy? Życie jest bez sensu – myślała.- Hej, mam pomysł! A może tak zrobimy sobie seans filmowy? – zaproponował Chris.
- Świetnie! – zapaliła się Lisa – Tylko co będziemy oglądać? Jakieś propozycje? Oprócz obejrzenia kolejny raz wszystkich odcinków Vampire Diaries – spojrzała na Jessikę znacząco – I Spider Mana! – tutaj spojrzała na Chrisa.
- Więc może ty coś zaproponujesz?
- Mam całą szafkę zawaloną płytami DVD, ale połowy z nich nie oglądałam. Możemy je przejrzeć.
Chris i Jess zgodnie pokiwali głowami, więc Lisa otwarła drugą szafkę i wyleciały z niej tuziny opakowań z płytami.
- Sorry, dawno tego nie porządkowałam – usprawiedliwiła się. Jessica machnęła ręką i zabrali się do przeglądania płyt, a było ich sporo. Po dwudziestu minutach znali większość opisów i wahali się między pięcioma filmami: „Iluzjonista”, „Most do Terabithii”,  „Duma i Uprzedzenie”, „Wszystkie chwyty dozwolone” oraz „Gwiezdny pył”. Po dość długiej naradzie wybrali „Most do Terabithii” z czego średnio zadowolony był Chris, ale w końcu zgodził się.
- Okay, więc będziemy oglądać w salonie. Ale najpierw musimy mieć coś do jedzenia – uśmiechnęła się Lisa.
- Co proponujesz?
Dziewczyna zastanowiła się chwilę.
- Mam chyba jeszcze popcorn, parę paczek chipsów i pepsi.
Po kwadransie, kiedy usadowili się przed plazmą Lisy na podłodze z tonami jedzenia włączyli film. Początek nie był zbyt ciekawy, ale od kiedy przyjechała Leslie, Jessice bardzo się spodobał. Po pół godzinie wszyscy oglądali zaciekawieni. Kiedy Leslie umarła, po policzku Jess spłynęła łza. Często płakała na filmach, a zwłaszcza, kiedy ktoś ginął. Spojrzała na swoich przyjaciół. Na twarzy Lisy nie malowały się żadne uczucia, jak zwykle zresztą. Jessica jeszcze nigdy nie widziała, żeby przyjaciółka płakała. Za to Chris raz po raz ocierał łzy, które kapały mu na koszulkę. Po skończonym filmie przyjaciele zaczęli wymieniać opinie na jego temat. Pierwsza, jak zwykle odezwała się Lisa:
- Dobrze, że wybraliśmy ten film. Myślałam, że będzie nudny, ale nie, bardzo mi się podobał.
- Tak, rzeczywiście był świetny – poparła Jess – Ale szkoda, że Leslie zginęła. Była najlepszą postacią w filmie.
- A tobie Chris, podobało się? Czy może nie widziałeś końcówki, bo przeszkadzały ci łzy? – roześmiała się Lisa.
- Ja? – chłopak lekko się zmieszał i nie wiedział, co powiedzieć – Wcale nie płakałem!
- Nie jestem ślepa!
- No dobrze, może płakałem, ale Jessica też!
Lisa spojrzała na niego z kpiącym uśmieszkiem.
- Ale my, dziewczyny to co innego. Chyba, że porównujesz się do dziewczyny.
Chris założył ręce na piersi i już chciał otworzyć usta, żeby coś powiedzieć, ale nie wymyślił żadnej ciętej riposty.
- Och, dajcie spokój – przerwała Jessica i spojrzała na zegarek – O nie! Muszę wracać do domu! Już dziewiętnasta, moja mama nie wie, gdzie jestem, na pewno bardzo się martwi.
Jess skoczyła na równe nogi, pobiegła do pokoju Lisy po swoją torbę i wybiegła na dwór, gdzie stali Chris i Lisa. Chłopak też już się zbierał.
- Do jutra – pożegnała się Lisa z przyjaciółmi i weszła do domu.
Chris i Jessica przez chwilę szli razem, w milczeniu, a potem chłopak się odezwał załamującym się głosem:
- Nie mam u niej szans…
Jess spojrzała na niego zaskoczona.
- U Lisy? Och, nie przejmuj się. Ona w ogóle nie szuka chłopaka. Wie, że większość leci na jej wygląd i ładne ciało.
- Ale nie ja. Ja lubiłbym ją, nawet gdyby była brzydka i piegowata… jak ty!
Jessica przystanęła i spojrzała na Chrisa, który stał i patrzył na nią ze strachem.
- Słuchaj, Jess… Przepraszam!
- Nie wysilaj się. Wiem, że nie jestem nawet ładna i do pięt nie sięgam Lisie – dziewczyna ruszyła szybkim krokiem, chyłkiem ocierając łzę spływającą po policzku.
- Jess, nie o to mi chodziło! – krzyknął za nią Chris, ale nie zwróciła na to uwagi i jeszcze bardziej przyspieszyła kroku. Po chwili zdała sobie sprawę, że biegnie, co chwila łykając łzy, które ciurkiem płynęły po policzku. Mało przez nie widziała, ale jakoś dobiegła do domu. Cicho otworzyła drzwi i otarła policzki rękawem. Matka czekała na nią w ganku.
- Jezu, Jessica, wiesz jak się martwiłam?! Co się stało? Płakałaś? – w jej głosie była troska.
- Nie, to nic – dziewczyna spróbowała się uśmiechnąć, ale zamiast uśmiechu wyszedł jej dziwny grymas.
- Gdzie byłaś?
- U Lisy, oglądałyśmy film. Przepraszam, że nic nie powiedziałam.
Matka uśmiechnęła się łagodnie i machnęła ręką.
- Nic się nie stało, ale następnym razem powiadamiaj mnie, gdzie wychodzi i o której wracasz.
- Dobrze mamusiu. Pójdę na górę, muszę się uczyć.
Jessica ruszyła schodami do swojego pokoju, zostawiając matkę samą ze swoimi myślami. Kiedy weszła do pokoju, włączyła komputer i zaczęła czytać książkę w formie e-booka, choć nie bardzo to lubiła. Wolała czytać zwykłe książki, a nie te na komputerze, ale cóż zrobić, jeśli nie ma się zwykłej? Miała sporo nie przeczytanych książek na komputerze, więc chwilę się zastanowiła, wybrała „Wampiry z Morganville” i pogrążyła się w lekturze…

Tymczasem Ian szedł jasnym korytarzem. Śmiał się w duchu z tych, którzy wyobrażali sobie, że w niebie chodzi się po chmurach. W sumie musiał przyznać, że dopóki nie zginął i nie przyjęli go do anielskiej armii też tak myślał. Ale nie. Mimo, że Niebo było najcudowniejszym miejscem we wszechświecie, nie chodziło się tutaj po chmurach. Właściwie było nieco podobne do Ziemi, ale znacznie piękniejsze. Były tutaj cudowne ogrody, przepiękne komnaty, które zamieszkiwali ci szczęśliwcy, którzy zasłużyli na to, aby po  śmierci tutaj trafić. Anielska armia posiadała całkiem inną część Nieba, aczkolwiek równie piękną. Chłopak stanął przed drzwiami pomieszczenia Rady Aniołów i wyciągnął spod bluzy swój medalion. Wepchnął go lekko do dziury, o kształcie takim samym jak talizman i drzwi się otworzyły. Ian wyjął wisior i szybkim krokiem przeszedł na sam środek wielkiej sali. Cała Rada przypatrywała mu się, ale nie mógł odszyfrować ich wzroków. Jakby były puste, a zarazem mieściły się w nich wszystkie możliwe uczucia. Eric wstał i podszedł do niego z uśmiechem.
- Witaj, Ianie.
- Wzywaliście mnie. Mam jakąś misję?
- Tak, można to tak nazwać.
Ian spojrzał zdziwiony, ale Eric powiedział tylko:
- Zaraz się wszystkiego dowiesz. Może zacznijmy od początku. Otóż twoja kuzynka Isabelle jest wampirzycą.
- Tak, świetnie o tym wiem – ton Iana był lekko podejrzliwy. Jeśli chcą, żeby zrobił coś kuzynce to nie zgodzi się, nigdy w życiu.
- Wiesz zatem, że jest śmiertelnym zagrożeniem dla ludzkiego świata. I właśnie doszły nas wieści, że chce pójść do ludzkiej szkoły.
Chłopak otworzył usta ze zdziwienia.
- C-co?
Eric przyjrzał mu się poważnie.
- Więc ty nic nie wiesz?
Ian pokręcił przecząco głową. Był lekko zawiedziony, że kuzynka nie podzieliła się z nimi planami. Ale zapytał tylko:
- Więc na czym będzie polegała moja misja?
- Ty też pójdziesz do ludzkiej szkoły. Będziesz jej pilnował. Oczywiście ona nie może wiedzieć, że chodzi tam tylko, żeby mieć na nią oko. Powiedz jej, że masz urlop i chcesz odpocząć od tego wszystkiego albo… Wymyślisz coś – Eric machnął ręką.
- Mam szpiegować własną kuzynkę?
- Nie zapominaj, że należysz do Anielskiej armii. Naszą misją jest chronić świat przed istotami nocy. Musisz to zrobić. A jeśli ona kogoś zabije?
- Isabelle nie zabija ludzi! – prawie krzyknął chłopak. Zawsze kuzynka go wspierała, zawsze mu pomagała i nigdy go nie zostawiła. Nie chciał jej pilnować. Ale cóż, rozkaz to rozkaz.
Eric popatrzył na niego pełnym zwątpienia wzrokiem.
- No nie wiem. Uwierz mi, wiemy więcej niż ty na ten temat. Więc chcesz podjąć się tej misji czy mamy wyznaczyć kogoś innego?
- Podejmuję się.
- Bardzo dobrze. Od jutra idziesz do szkoły.

Offline

 

#2 2011-08-23 11:27:49

 Ewelina

Administrator

22685039
Zarejestrowany: 2010-04-21
Posty: 26
Punktów :   

Re: Niebiańska Miłość - część pierwsza Trylogii Anioła Miłości

Czytałam dopiero kawałeczek, ale już mi się podoba.

Offline

 

#3 2012-05-22 19:09:00

night

Nowicjusz

Zarejestrowany: 2011-08-18
Posty: 7
Punktów :   

Re: Niebiańska Miłość - część pierwsza Trylogii Anioła Miłości

Rozdział 3

- Jessica, kochanie! Wstawaj!
Jess otworzyła oczy na dźwięk głosu mamy i spojrzała na zegarek. Była szósta trzydzieści
i niestety musiała iść do szkoły. Zwlokła się z łóżka i zeszła na dół po schodkach, aby zjeść
śniadanie.
- Skarbie, ja muszę już lecieć. Zobaczymy się potem – mama pocałowała ją w policzek i
już była przy drzwiach. Jessica westchnęła. Ostatnio matka wcale nie miała dla niej czasu
przez dwie prace. Spojrzała na stół, na którym były przygotowane płatki z zimnym mlekiem.
Jess podeszła do stołu i zaczęła jeść, rozmyślając przy tym o wczorajszych słowach Chrisa.
Wiedziała, że przyjaciel nie chciał tego powiedzieć, ale to była prawda. Wcale nie była ładna,
miała całe mnóstwo piegów na twarzy i włosy, które nigdy nie układały się tak jak chciała. A
ona myślała, że mogłaby podejść do tego przystojnego szatyna! Teraz wiedziała, że to byłaby
kompletna głupota.
Wstała od stołu, odłożyła miskę do zlewu i poszła na górę, aby się ubrać. Chciała dzisiaj
wyglądać… inaczej. Ładniej. Chciała się wyróżniać z tłumu. Ale kiedy otworzyła drzwi szafy
wiedziała, że to niemożliwe. Nie miała nic w co mogłaby się ubrać. Nagle zauważyła, że
między równo ułożonymi bluzkami wystaje kawałek materiału. Wyciągnęła go i obejrzała.
Była to sukienka, którą kupił jej ojciec dwa tygodnie przed śmiercią. Sukienka była piękna,
cała błękitna z cekinowym napisem „VAMPIRE”. Nigdy nie miała okazji jej założyć.
Przebrała się w mgnieniu oka i przejrzała w dużym lustrze, wiszącym na drzwiach szafy.
Sukienka ładnie przylegała do jej ciała. Wyjrzała przez okno. Było gorąco, więc mogła w niej
iść. Ponownie spojrzała w lustro i sięgnęła po szczotkę do włosów. Rozczesała je i zrobiła
warkocza, co nie było łatwe, ponieważ włosy sięgały jej po samą pupę. W sumie nie było tak
źle. Gdyby tylko jeszcze włosy ładniej się ułożyły. Chociaż Jessica nigdy nie przejmowała się
swoim wyglądem chciała dzisiaj się postarać. Miała wrażenie, że trochę jej się to udało.
Spojrzała na zegarek. Była już siódma. Szybko wrzuciła do torby wszystkie potrzebne
rzeczy wraz z komórką, zamknęła dom na klucz, który schowała i ruszyła niespiesznie. Do
szkoły miała raptem dwadzieścia minut drogi. Mimo iż nie spieszyła się, była w szkole ponad
pół godziny przed rozpoczęciem lekcji. Poszła do swojego ulubionego miejsca – biblioteki.
Było tutaj mnóstwo książek, książek, które Jessica kochała. Kochała w nich wszystko, ich
zapach, ich niesamowitą tajemniczą aurę… Mogła tutaj siedzieć godzinami. Jednak nie miała
wiele czasu. Wzięła do ręki książkę o czarownicach, której ostatnio nie skończyła czytać i
zagłębiła się w lekturze…

Ian stał przed wejściem do liceum i zastanawiał się czy postąpił właściwie godząc się, aby
śledził Isabelle. Ale nie miał innego wyjścia. Nie mógł pozwolić, żeby ktoś inny śledził jego
kuzynkę. Westchnął i wszedł do szkoły. Eric załatwił wszystkie formalności dzięki swojemu
darowi perswazji. Umieścili go oczywiście w klasie wraz z Isabelle. Eric oczywiście wcisnął
dyrektorowi, że jego rodzice nie żyją i właśnie przeprowadził się tutaj z wujkiem. Miał
jeszcze ponad kwadrans do rozpoczęcia lekcji. Szedł powoli korytarzem i spoglądał na
numery sal, starając zapamiętać się wszystkie. Liceum było wielkie i połączone z ogromną
halą gimnastyczną, gdzie często rozgrywały się zawody. Ian przystanął przed salą numer
siedem. To tutaj właśnie miał mieć pierwszą lekcję – matematykę. Zawsze lubił ten
przedmiot i świetnie go rozumiał. W ogóle w szkole świetnie mu szło, dopóki nie spadły na
niego problemy rodzinne. Westchnął ponownie i spojrzał w stronę holu, którym szły dwie
dziewczyny. Nagle uświadomił sobie, że to te same, które siedziały wczoraj w kawiarni. O
nie… Chłopak był przerażony. Jeśli ta brzydsza widziała, co zrobiła Isabelle i pozna ją, będą
mieli przechlapane. Ale jeśli nie trafił do jej klasy to wszystko będzie dobrze. Jeśli… Patrzył na przyjaciółki, które rozmawiały o czymś. Mimo że przystanęły zaraz obok niego, nie
zauważyły go, co rzadko mu się zdarzało. Zwykle dziewczyny wlepiają w niego wzrok i
próbują zwrócić na siebie uwagę. Ale te dwie były inne. Z braku innych zajęć Ian zaczął się
przysłuchiwać ich rozmowie.
- No nie wierzę, Jess. Naprawdę świetnie wyglądasz – powiedziała ta ładniejsza.
- To takie trudne do uwierzenia? – roześmiała się ta druga. Z tego co wywnioskował
nazywała się Jess, czyli Jessica.
- Wiesz, zwykle całkiem inaczej się ubierasz. Naprawdę cudowna sukienka.
Chłopak obrzucił badawczym wzrokiem Jessikę, która stała obok niego. Rzeczywiście,
wyglądała trochę inaczej niż kiedy ją widział wczoraj. Dzisiaj włosy spięła w ładnego,
długiego warkocza. Miała na sobie niebieską sukienkę za kolano z napisem „VAMPIRE”. Ian
przewrócił oczami. Teraz wszędzie wampiry, wampiry, wampiry… Czasem również
wilkołaki. To się już nudne zrobiło. Wszędzie teraz słyszy „O Boże, Edward jest taki boski!”,
„Jak na kocham Edwarda!”, „Chciałabym, żeby Edward mnie ugryzł!”, „Jezu, jak ja
zazdroszczę tej Belli! Mieć takiego Edwarda to raj na ziemi!”. Te dziewczyny nic nie wiedzą
o prawdziwych wampirach. Ian musiał przyznać, że owszem, książki „Zmierzch” są niezłe,
bo sam je wszystkie przeczytał, natomiast film zaliczył do zdecydowanie kiepskich. Spojrzał
ponownie na dziewczyny stojące obok niego. Stały odwrócone do niego plecami i machały
do jakiegoś chłopaka. Ian przyjrzał mu się, kiedy do nich podszedł. Był wczoraj z
dziewczynami w kawiarni. Pod klasą zaczęło zbierać się więcej uczniów. Większość patrzyła
z zaciekawieniem na Iana. Chłopak nic sobie z tego nie robił. Po dzwonku weszli do klasy, a
Ian stanął obok biurka nauczyciela i odchrząknął cicho. Ten spojrzał na niego lekko
zirytowany. Po chwili zrozumiał i zwrócił się do klasy:
- To jest nowy uczeń w waszej klasie. Nazywa się Ian… Ian…
- Ach, Ian Skyle.
- No właśnie. Ian Skyle.
Nauczyciel rozejrzał się po klasie w poszukiwaniu wolnej ławki dla chłopaka. Uczniowie
siedzieli pojedynczo i zwykle ilość ławek była dopasowana do klasy, ale jednak wolne były
dwie ławki. Jedna przed Jessiką i druga za Chrisem.
- Usiądź, gdzie ci pasuje – zwrócił się nauczyciel do Iana. Chłopak usiadł przed Jessiką i
wyjął książki.
- Tak więc, możemy kontynuować lekcję.
Nauczyciel podszedł do tablicy, aby zapisać temat, ale nie zdążył, bo drzwi klasy
otworzyły się i stanęła w nich Isabelle.
- Przepraszam za spóźnienie, ale nie mogłam znaleźć sali – wyjaśniła słodkim głosem.
- A to nasza druga nowa uczennica. Isabelle… Isabelle… Przepraszam, nie mam pamięci
do nazwisk – wyjaśnił nauczyciel.
- Isabelle Skyle – dokończyła za niego dziewczyna.

Jessica wpatrywała się w piękną dziewczyną, która właśnie weszła do klasy. Nie
wiedziała, co o tym myśleć. To była ta sama dziewczyna, u której wczoraj widziała kły…
Nie, to niemożliwe. Chyba zaczyna wariować. Nie widziałam u niej żadnych kłów, to tylko
wymysł mojej wyobraźni, powtarzała w myślach, aby się uspokoić. Ale jednak ona i ten
chłopak, który również przeniósł się do jej klasy nie byli parą. Musieli być rodzeństwem.
Chociaż nie było między nimi żadnego podobieństwa, oprócz tego, że byli
nieprawdopodobnie piękni.
Jessica westchnęła i przyglądała się, jak Isabelle zajmuje miejsce za Chrisem. Pan Evans
zajął się swoim wykładem, a Jessica zaczęła rysować z tyłu zeszytu. Zawsze miała talent, ale
nie lubiła tego nikomu pokazywać. Umiała coś świetnie narysować choćby z pamięci. Teraz
rysowała Iana. Matematykę umiała świetnie, więc nie interesowała się tym co mówił pan Evans. Zresztą była jego pupilką. Kiedy nauczyciel skończył tłumaczyć kazał im otworzyć
książki i zrobić parę przykładów. Jessica widziała jak Ian sięga do plecaka i zaczyna w nim
grzebać. Po chwili z westchnieniem wyjął z niego ręce i odwrócił się do Jessiki, która
zaczerwieniła się aż po cebulki włosów.
- Masz może drugi długopis? Ja chyba swojego zapomniałem – zapytał, przygryzając
wargę.
- Tak, mam – po krótkich poszukiwaniach w piórniku, znalazła zapasowy długopis i
podała go Ianowi.
- Dzięki – uśmiechnął się i odwrócił do swojej ławki.
Jessica rozwiązywała zadania jak w transie. Myślami była daleko. Ten nowy chłopak jest
niezwykle przystojny. Ale oczywiście nie zwrócił na nią uwagi. Bo z jakiej racji? Może mieć
każdą dziewczynę, więc dlaczego miałby wybierać akurat ją?
- Jessiko, może przeczytasz nam pierwszy przykład? – jej rozmyślania przerwał cichy
głos pana Evansa. 
- Oczywiście.
Dziewczyna zaczęła czytać, a kiedy podała wynik nauczyciel spojrzał na nią.
- Tak, świetnie.
Reszta lekcji upłynęła spokojnie. Po dzwonku na przerwę, kiedy Jessica się pakowała Ian
stanął obok niej.
- Dziękuję – powiedział, oddając jej długopis.
Dziewczyna przełknęła cicho ślinę i uśmiechnęła się.
- Nie ma za co. Nie będzie ci potrzebny na następne lekcje?
- Och, no tak.
Jessica podała mu długopis i wyszła z klasy zaczerwieniona. Lisa czekała na nią na
korytarzu.
- Opowiadaj! – wykrzyknęła, kiedy tylko ją zobaczyła.
- Co mam opowiadać? – Jessica była lekko zmieszana.
- Jak to co? O czym rozmawialiście?
Jess roześmiała się.
- Ian tylko pożyczał ode mnie długopis.
- Tylko? Na pewno nic więcej?
Jessica spojrzała krytycznie na przyjaciółkę, która była podekscytowana jak nigdy.
- Chyba wiem o czym rozmawialiśmy.
Lisa coś cicho mruknęła zawiedziona i ruszyły korytarzem. Po chwili obok nich pojawili
się Ian wraz z Isabelle.
- Nie wiecie może gdzie jest sala chemiczna? – odezwała się łagodnym głosem
dziewczyna.
Zanim Jessica zdążyła otworzyć usta Lisa powiedziała:
- Możemy was zaprowadzić, w końcu my też mamy tam lekcje.
Isabelle skinęła lekko głową i Lisa ruszyła przodem.
- Macie jakieś imprezy w tym waszym Warm Springs? – zagadnęła Isabelle.
- Och tak, no jasne – odparła Lisa. Była zresztą w tym wszystkim świetnie zorientowana.
– Co piątek u Justina jest impreza, w soboty zwykle David coś urządza… Zawsze się coś
znajdzie. A w czwartek mamy dyskotekę w szkole. Przyjdziecie?
Isabelle zastanowiła się przez chwilę.
- Dlaczego nie? A ty Ian, idziesz?
- Nie wiem… Mogę mieć sporo pracy – zaakcentował wyraźnie ostatnie słowo i Isabelle
pokiwała głową ze zrozumieniem. Jessica zamrugała zaskoczona. Była ciekawa jaką siedemnastoletni chłopak mógł mieć
pracę w roku szkolnym. Ale nie chciała być wścibska i nie odezwała się ani słowem na ten
temat.
- O której się zaczyna ta dyskoteka? – Isabelle zwróciła się do Lisy.
- Zaczyna się o dwudziestej, a kończy koło północy.
Wtedy rozbrzmiał dzwonek na lekcję. Jessica nienawidziła się spóźniać, więc ruszyła
szybkim krokiem w stronę sali. Nie była jeszcze pewna czy pójdzie na tę dyskotekę, ale
czemu nie? Jeśli on pójdzie?

Ian szedł uliczką w stronę placyku. Miał na sobie granatowy podkoszulek oraz czarne
dżinsy. Zmierzwione, ciemne włosy rozwiewał wiatr. Plecak miał przerzucony przez jedno
ramię. Wyglądał nieziemsko. Dziewczyny rzucały mu długie spojrzenia, które jednak
ignorował. Kiedy wszedł na placyk dostrzegł Isabelle siedzącą na ławce obok malutkiej
fontanny. Słuchała muzyki z zamkniętymi oczami, więc nie dostrzegła, kiedy usiadł obok
niej.
- Isabelle! – Ian szturchnął kuzynkę lekko w ramię.
Dziewczyna odwróciła się ze zirytowanym twarzy, który w jednej sekundzie zmienił się
w szeroki uśmiech.
- Już myślałam, że nie przyjdziesz. Musisz zawsze się spóźniać? – zapytała z wyrzutem.
- Cóż, oto cały ja. Lubię się spóźniać. To mi dodaje tajemniczości – chłopak roześmiał się
głośno, ale chwilę później spoważniał. – Po co chciałaś się ze mną spotkać?
- Ach tak. No wiesz, jest ta dyskoteka. Idziemy razem?
Ian spojrzał na kuzynkę zaskoczony.
- Isabelle, przecież jesteśmy rodziną. Nie możemy iść tam razem.
- Dlaczego nie?! – dziewczyna wstała z ławki i świdrowała go wzrokiem.
- Bo to… nieetyczne!
Dziewczyna przewróciła oczami.
- Jezu, Ian… Ty zawsze musisz mieć jakieś „ale”? Co za problem? Zresztą praktycznie
nie jesteśmy już rodziną. Należymy do dwóch różnych ras, więc teoretycznie nie jesteśmy
powiązany więzami krwi.
- Isabelle, przestań! Nie pójdę z tobą na żadną dyskotekę.
Dziewczyna usiadła na ławce. W kącikach jej oczu zebrały się łzy. Ian usiadł obok niej i
ją przytulił
- Przepraszam… Nie chciałem. Chodzi o to, że nie powinniśmy chodzić razem na
dyskoteki. To nienormalne. Zresztą możesz mieć każdego chłopaka na tę dyskotekę.
Isabelle uśmiechnęła się do niego przez łzy.
- Masz rację. I przepraszam za tamto.
- Nie ma za co przepraszać.
Siedzieli chwilę przytuleni, po czym odezwał się Ian:
- Muszę już iść Isabelle. Obowiązki wzywają – uśmiechnął się.
Ian szedł ulicą, jak najdalej od kuzynki. Dziwnie się czuł, kiedy zaproponowała, żeby
poszli razem na dyskotekę. Ale przecież to chore! Są rodziną, na miłość boską! Musiał
przyznać, że było mu niezręcznie, kiedy Isabelle zaproponowała mu wspólne wyjście. W
ogóle to było dziwne. Ian przystanął, opierając się plecami o ścianę. Nie wiedział jeszcze czy
pójdzie na tę dyskotekę. Ale w sumie czemu nie? Zresztą i tak pewnie będzie musiał. Skoro
Isabelle idzie, Eric i jemu każe iść. Chłopak westchnął i spojrzał na witrynę sklepu obok
którego stał. W sumie to przydałby mu się nowy strój na dyskotekę. Spojrzał na siebie.
Czarne dżinsy były już całkiem wytarte, bo prawie codziennie w nich chodził. Zamyślił się na
chwilę i stwierdził, że zabierze jutro Isabelle na zakupy.
- Jess, idziemy na zakupy!
Jessica spojrzała z powątpiewaniem na Lisę. Przyjaciółka stała z rękami na biodrach i
przyglądała się jej z uporem.
- Liss, nie mogę iść.
- Jak to nie możesz?! – wykrzyknęła Lisa ze zdziwienie.
Jessica rozejrzała się spanikowana.
- Ciszej! – dziewczyny stały na placyku i niektórzy ludzie przyglądali im się z
zaciekawieniem. – Nie mam kasy… - jęknęła cicho Jessica.
Lisa spojrzała na nią z niedowierzaniem.
- Ile razy ci to mówiłam? Ja kupuję.
- Liss, nie będziesz za mnie płacić! Zresztą nie muszę iść na tę dyskotekę.
Jessica patrzyła na przyjaciółkę z uporem.
- Musisz. A jeśli ten nowy, Ian tam będzie? Chyba chcesz zrobić na nim wrażenie? – Lisa
uśmiechnęła się przebiegle.
- Tak, ale ciekawe jak ja mam zrobić na nim wrażenie? Spójrz tylko na mnie – Jess
podkreśliła to zamaszystym ruchem ręki. – Jestem gruba, brzydka, mam beznadziejne włosy i
zero fajnych ciuchów.
- Idziemy na zakupy, wybierzesz co chcesz, a ja zapłacę.
- Nie, nie zgodzę się na to!
Twarz Lisy spochmurniała, ale za chwilę się rozjaśniła.
- Hej, mam pomysł! Skoro nie chcesz, żebym ci coś kupiła mogę pożyczyć ci coś mojego.
Jessica spojrzała na przyjaciółkę z powątpiewaniem.
- Ale ty jesteś dużo chudsza. 
- Nie szkodzi – Lisa machnęła ręką. – Mam parę trochę za dużych na mnie fajnych
ciuchów. Zobaczysz, że ten Ian oszaleje na twoim punkcie!
Jessica coś mruknęła pod nosem.
- No dobrze – poddała się. Wiedziała, że kłótnia z Lisą nic nie da, bo przyjaciółka i tak
postawi na swoim.
- Super! – pisnęła Lisa i pociągnęła Jessikę.
- Hej, chwila, gdzie idziemy? 
- No jak to? Przecież musimy ustalić w czym pójdziesz, jaką zrobimy ci fryzurę, jak cię
umalujemy…
- Spokojnie! Jeszcze mamy dużo czasu.
- No tak, ale takich spraw nie odkłada się na ostatnią chwilę. Chodź!
Jessica poddała się i ruszyły ustalić wszystko odnośnie dyskoteki.

Było parę minut po północy. Isabelle stała na chodniku i rozglądała się dookoła. Była
głodna i musiała natychmiast zaspokoić pragnienie. Nagle dostrzegła chłopaka idącego
samotnie ulicą. Nie miała dzisiaj czasu na zabawę, bo była piekielnie głodna. Po prostu z
ponad świetlną szybkością zaciągnęła chłopaka w najbliższy zaułek, zamknęła mu usta dłonią
i wbiła zęby w pulsującą żyłę. Nagle zza jej pleców rozległy się pojedyncze, ciche brawa.
Dziewczyna rzuciła ciało i odwróciła się z uśmiechem.
- Witaj siostrzyczko – odezwał się przystojny rudowłosy chłopak wychodząc z cienia.






Rozdział 4

Jessica otworzyła oczy i zobaczyła bladoniebieski sufit. Zamrugała lekko
zdezorientowana, ale po chwili przypomniała sobie, że została na noc u Lisy. Przyjaciółka
jeszcze spała, odwrócona do niej plecami. Na fotelu naprzeciw łóżka leżał stój, który Lisa
wczoraj jej wybrała. Spojrzała na niego po raz kolejny z wątpliwością. Czarne legginsy,
krótka dżinsowa spódniczka, w którą ledwo się mieściła oraz wściekle czerwona bluzka
wiązana na szyję. Wiedziała, że przyjaciółka chciała dla niej jak najlepiej, ale nie dało się
ukryć jej wielkiego brzucha oraz grubych ud. Wyglądała w tym okropnie. Westchnęła i
rozejrzała się po pokoju Lisy. Był niezwykle duży i okazały. Obok drzwi stało biurko, a na
nim laptop, naprzeciwko wisiała na ścianie wielka plazma, obok której stało kilka szaf.
Jessica westchnęła, wstała z łóżka i podeszła do okna. Ledwie świtało, jeszcze nawet nie było
siódmej. Jess otworzyła po cichu drzwi na balkon i wyszła rozkoszując się ciepłem, mimo
wczesnej pory dnia. Oparła się o balustradę i patrzyła na wschodzące słońce. Widok zapierał
dech w piersiach. Jessica lubiła patrzeć jak słońce wschodzi i zachodzi, kiedy dzień zamienia
się w noc i na odwrót. Mimo iż było to zjawisko tak codzienne zawsze napawało ją
niesamowitymi uczuciami i zachwytem. Oderwała na chwilę wzrok od słońca i spojrzała w
dół, na ziemię. W trawie wciąż widniały kropelki rannej rosy. Jessica wdychała świeże
powietrze. To był wielki plus Warm Springs. Nie było tutaj fabryk i innych zakładów, które
zanieczyszczają powietrze.
- Już nie śpisz? – idealną ciszę przerwał zaspany głos Lisy.
Jessica odwróciła się i uśmiechnęła do przyjaciółki.
- Nie, wyszłam podziwiać wschód słońca.
Przyjaciółka przewróciła oczami i mruknęła:
- Romantyczka… 
Jessica roześmiała się i obie weszły do domu.
- Co robimy? Bo teraz już raczej nie pójdziemy spać – odezwała się Lisa. – Jest
dwadzieścia po siódmej.
Jess otworzyła szeroko oczy. Niemożliwe… Przecież nie mogła być tam aż tak długo. A
jednak. Po chwili odezwała się wciąż ze zdziwieniem w głosie:
- Zbierajmy się do szkoły.
- Dobrze – zgodziła się przyjaciółka.

Ian stał w swoim pokoju, który przydzielił mu Eric. Nie był zbyt duży, ale bardzo
przytulny. W kącie stało niewielkie brązowe łóżko, obok niego regał z książkami, których
większość już dawno przeczytał. Naprzeciw łóżka stał mały stolik, a na nim stary komputer.
Chłopak zwykle nie miał wiele wolnego czasu, ale teraz, kiedy jego jedynym zajęciem było
śledzenie Isabelle w szkole to się zmieniło. Teraz siedział na łóżku i myślał o kuzynce. Nie
rozumiał podejrzeń Erika. To, że Isabelle jest wampirem nie znaczy, że musi być zła. Miała
ciężkie życie, bez rodziny, ale nigdy nie zabijała. Na pewno nie. Ale teraz Iana ogarnęły
wątpliwości. A jeśli jednak? Nie, to niemożliwe. Chłopak z westchnieniem przerwał
rozmyślania, wstał z łóżka i zaczął się ubierać. Włożył na siebie czarną bawełnianą koszulkę
oraz ciemnoniebieskie dżinsy i spojrzał w lustro. Wyglądał świetnie i uśmiechnął się do
swojego odbicia. Po chwili zarzucił swój plecak na ramię i ruszył w stronę schodów. Na dole
spotkał parę osób, ale zignorował je i ruszył w stronę „przejścia”. „Przejściem” nazywał tunel
z nieba na ziemię. Stanął nad czarną dziurą. Z ziemi nie było jej widać, zwykli ludzie po
prostu widzieli chmurę. Poczuł jak z pleców wyrastają mu duże, białe skrzydła. Poczuł
niesamowite uczucie, które towarzyszyło każdej materializacji skrzydeł. Plecak zaczął go
uwierać, więc wziął go do ręki. Poczuł się napełniony nieskończoną siłą. Bez trudu oderwał się od ziemi i z prędkością światła wleciał w czarną dziurę. Jak zawsze najpierw lekko
zakręciło mu się w głowie, następnie poczuł jakby niosła go niewidzialna fala. Nim się
obejrzał był już na ziemi. A właściwie nad nią. Wisiał w powietrzu, jakieś dwadzieścia
metrów od ziemi. Rozejrzał się z niepokojem, ale na szczęście nikogo nie było. „Przejście”
wysadzało anioły w dowolne miejsce, gdzie akurat chciały iść. Ian szybko zleciał na ziemię i
skrzydła zaczęły powoli się dematerializować, a po chwili zniknęły. Z ciężkim
westchnieniem ruszył łąką, na której się znalazł. Do miasteczka był góra kilometr, a do
rozpoczęcia lekcji miał jeszcze pół godziny. Z powrotem założył plecak na ramię i zaczął
nucić cicho piosenkę „In the dark”. To że był aniołem nie znaczyło, że był jakiś kompletnie
zacofany. Wręcz przeciwnie. W kwestii muzyki zawsze był na czasie, ale czasem lubił
posłuchać czegoś trochę starszego. W niecały kwadrans dotarł do szkoły i ruszył ku sali, w
której rozpoczynały się zajęcia. Stało pod nią już parę dziewczyn pogrążonych w rozmowie,
ale kiedy go zauważyły ich głośne rozmowy zmieniły się w ciche szepty i ukradkowe
spojrzenia. Ian uśmiechnął się do siebie. Wiedział, że rozmawiają o nim, a chwilowo
dokładnie o gładkości jego mlecznej cery. Roześmiał się w duchu. Miał o wiele bardziej
wyczulony słuch niż niejeden drapieżnik. Również świetnie widział w ciemności. Oparł się o
ścianę i spojrzał w stronę dziewczyn. Na razie nie szukał żadnej, mimo, że teraz będzie miał
wiele wolnego czasu, kiedy będzie tylko chodził do szkoły. Zresztą nigdy nie był zakochany.
Jeszcze jako zwykły chłopak miał kilka dziewczyn, bo już wtedy był niezwykle przystojny,
ale nigdy to nie było nic poważnego. Na takich rozmyślaniach upłynął mu czas do lekcji, a
kiedy rozbrzmiał dzwonek uczniowie weszli do sali.

Jessica wpatrywała się w zeszyt do fizyki i słuchała uważnie tego co mówi pani Johnson.
Mimo iż lubiła ten przedmiot, teraz nie mogła zrozumieć tematu. Nie przejęła się tym
zbytnio, bo i tak miała dobre oceny. Rozejrzała się po klasie. Lisa ze znudzeniem kreśliła coś
z tyłu zeszytu, Mary i Beth plotkowały o najnowszych trendach i kompletnie ignorowały
nauczycielkę. Jess wbiła wzrok w głowę Iana. Widziała, że chłopak również nie słucha
nauczycielki. Spojrzała na ławkę za Chrisem, unikając wzroku przyjaciela. Odzywała się do
niego i nie była obrażona, ale zranił ją tamtymi słowami. Jessica stwierdziła, że ławka za
Chrisem była pusta. Dziwne. Isabelle w drugi dzień nowej szkoły nie przychodzi na lekcje.
Ale w sumie co ją to obchodzi? Westchnęła i ponownie zaczęła wsłuchiwać się w słowa
nauczycielki, ale nic do niej nie docierało. Po chwili zrezygnowała i ze znudzeniem
wpatrywała się w zeszyt. Jakoś dobrnęła do końca lekcji, aby nie zasnąć i wyszła z sali. Po
chwili dołączyli do niej Lisa oraz Chris i ruszyli korytarzem.
- Więc idziecie na dyskotekę dziewczyny? – zapytał Chris.
Lisa pokiwała głową i westchnęła ze smutkiem. Jessica spojrzała na nią i zapytała:
- Co się stało?
- Znowu dostałam jedynkę z geometrii. Ojciec mnie zabije jak się dowie.
- Możesz dzisiaj do mnie przyjść i pouczymy się razem. Chyba że nie chcesz poprawiać?
– zaproponowała Jess.
- No jasne, że chcę! Dzięki wielkie! – Lisa uściskała koleżankę.
Jessica uśmiechnęła się w odpowiedzi. Była świetna z matematyki, a na dzisiejsze
popołudnie i tak niczego nie planowała. Zresztą to będzie dobra okazja do omówienia z
przyjaciółką fryzur na dyskotekę. Szczerze wątpiła, żeby Ian się nią zainteresował. Jessica
wiedziała jedno – jest niesamowicie przystojny i chciałaby, żeby zwrócił na nią uwagę, co
było jednak prawie niemożliwe. Westchnęła i usiadła na parapecie obok pracowni
matematycznej. Lisa, która stała obok niej szturchnęła ją w udo i szepnęła:
- Patrz kto idzie.
Jessica powędrowała za wzrokiem koleżanki i zobaczyła Iana, który szedł w ich stronę. Z
lekkim uśmiechem przystanął obok dziewczyn. - Wybierasz się na dyskotekę? – zagadnęła Lisa. 
Chłopak wzruszył ramionami.
- Nie wiem. Może pójdę, a wy?
- Z pewnością będziemy.

Po lekcjach Ian wybiegł szybko ze szkoły i skierował się do parku. Po drodze wybrał
numer Isabelle. Kiedy po czwartym sygnale nie odebrała, rozłączył się. Bał się o nią… Mogło
się jej coś stać, a co gorsza ona mogła coś komuś zrobić. Kiedy dotarł do parku przystanął
obok niewielkiego jeziorka, w którym pływały kaczki. Rozejrzał się z zaciekawieniem. Teraz,
odkąd był aniołem lubił obserwować ludzi przy ich codziennych zajęciach. Młode
małżeństwo z dzieckiem karmiło kaczki, dwie młode dziewczyny plotkowały na ławce obok.
Ian w niektórych chwilach samotności tęsknił za swym ludzkim życiem. Wpatrywał się
pustym wzrokiem w przestrzeń zastanawiając się, gdzie może być Isabelle. Bywała w
różnych miejscach. Chłopak westchnął głęboko. Nagle obok niego pojawiła się jakaś
dziewczyna.
- Cześć – zagadała z uśmiechem.
- Witaj. Znamy się?
- Właściwie to nie… - powiedziała jakby z żalem. – Ale możemy się poznać.
Ian uśmiechnął się do siebie. Nie miał w planach nowego flirtu, ale nic nie zaszkodzi,
zwłaszcza, że i tak nie wiedział, gdzie była Isabelle. Uśmiechnął się więc i odparł:
- No jasne.
Dziewczyna wyglądała na zadowoloną z siebie. Zakręciła na palcu ciemnobrązowy pukiel
włosów.
- Jestem Miranda, a ty?
- Ian.
- Nigdy cię tutaj nie widziałam.
- Właściwie to przeprowadziłem się niedawno. 
- Chodzisz do tutejszego liceum? – zapytała dziewczyna.
- Tak.
Podczas gdy dziewczyna zadawała mu jeszcze parę pytań, Ian wciąż myślał, dokąd mogła
pójść Isabelle. Nagle olśniło go. 
- Słuchaj Mirando – przerwał dziewczynie. – Przepraszam, ale muszę już iść.
Szatynka uśmiechnęła się smutno.
- Oczywiście, rozumiem.
Ian uśmiechnął się na pożegnanie i ruszył szybkim krokiem w stronę ulicy. Nie chciał
zranić tamtej dziewczyny. Po prostu dawno nie miał dziewczyny, a mimo, że był niezwykle
przystojny, bez słowa nie poderwie dziewczyny. Porzucił bezsensowne rozmyślania o
dziewczynie i skierował się w stronę starego hotelu na granicy Warm Springs, gdzie kiedyś
znajdowała się kryjówka wampirów.










Rozdział 5
Jessica leżała na łóżku z przymkniętymi oczami i słuchawkami w uszach. Słuchała
swoich ulubionych piosenek. Po chwili wyjęła słuchawki z uszu i podniosła się do pozycji
siedzącej. Sięgnęła po kubek z herbatą i upiła łyka. Nie miała pojęcia co ma zrobić z wolnym
wieczorem. Była zaledwie osiemnasta trzydzieści, matka wróci zapewne po północy, a ona
miała odrobione wszystkie prace domowe i potwornie się nudziła. Nie chciała dzwonić do
Lisy, bo wiedziała, że umówiła się dzisiaj na kolację z ojcem. Jej rodzice też są po rozwodzie,
więc z ojcem spędza bardzo mało czasu. Po chwili zastanowienia postanowiła wybrać się do
biblioteki. Wstała z łóżka i podeszła do szafy, z której wybrała jasnoniebieskie rurki i
błękitną bluzkę z wielkim chomikiem. Przebrała się i podeszła do lustra w łazience. Wzięła
szczotkę i uczesała się, ale włosy, jak zwykle, sterczały jej na kilka stron. Z westchnieniem
sięgnęła po gumki do włosów i zrobiła sobie dwa kucyki z tyłu głowy, natomiast grzywkę
zaczesała na bok i przypięła wsuwką. O wiele lepiej teraz wyglądała. Uśmiechnęła się lekko i
wyszła z łazienki. Poszła do pokoju, gdzie spakowała do torby telefon, portfel i bluzę.
Wprawdzie na razie słońce świeciło wysoko, ale lubiła siedzieć w bibliotece, więc kiedy
będzie wracać, może być już późno. Wyszła z pokoju i skierowała się w kierunku korytarza,
gdzie ubrała granatowe balerinki z kwiatkiem i cekinami z boku, po  czym wybiegła z domu,
zamykając go na klucz. Wyszła na ulicę i niespiesznym krokiem ruszyła w kierunku placyku,
wokół którego znajdowało się wiele sklepów. Rozejrzała się dokoła, ale nie spostrzegła nic
interesującego. Kilka samochodów jechało ulicą, starszy facet spacerował, a jakieś dzieci
biegały na podwórzu domu, który właśnie mijała. Westchnęła ze smutkiem. Jess bardzo
tęskniła za życiem, kiedy jeszcze ojciec żył. Nie mieli wtedy żadnych problemów. Wszystko
było idealne. Idealna rodzina, idealny dom. Ale w ten dzień wszystko się zmieniło. To był
najgorszy dzień jej życia i mimo, że chciała go na zawsze wymazać w pamięci pamiętała z
niego wszystko, każde słowo, każde uczucie, którego wtedy doświadczyła. 

Była wtedy z rodzicami w lunaparku. Wiedziała, że ojciec miał kłopoty zdrowotne i
każda gwałtowna reakcja mogła wywołać u niego zawał. Zwykle starała się nie dostarczać
ojcu ekstremalnych zajęć, więc zaliczyli tylko strzelnicę, diabelski młyn i gabinet luster. To
była niedziela, więc ojciec miał wolne od pracy. Ale kiedy siedzieli w kawiarence i jedli lody
rozległ się dźwięk telefonu ojca. Z przepraszającą miną spojrzał na Jessikę i jej matką i
powiedział:
- Przepraszam, to może być coś ważnego.
Wstał od stolika i wyszedł z kafejki odbierając komórkę. Jak później się okazało, dostał
telefon z pracy z jakąś ważną informacją. Jessica wiedziała tylko coś o upadku firmy. I
rzeczywiście kilka tygodni później firma ojca splajtowała. Dla ojca to był ogromny wstrząs.
Jego firma, jedna z najlepszych na tym rynku, miała nagle splajtować. Jakaś kobieta na
zewnątrz zauważyła, że ojciec Jessiki zemdlał. Po chwili Jess i jej mama, zaalarmowane
krzykiem kobiet wybiegły na zewnątrz i rzuciły się w stronę ojca leżącego obok drzwi
kafejki.
- O Boże… Tato! Tato, powiedz coś! – po policzkach Jessiki spływały łzy.
Jej matka zachowała więcej zimnej krwi, ale jej twarz również była trupio blada. Zwróciła
się do Jessiki:
- Masz telefon? 
Dziewczyna pokręciła przecząco głową, łykając słone łzy. Matka krzyknęła w tłum, który
zdążył się zebrać wokół nikt:
- Zadzwońcie po pogotowie! Jessica nie wiedziała, kto zadzwonił po karetkę, ale po chwili przyjechała i sanitariusze
zabrali ojca do środka. Jessica i jej matka wsiadły do swojego samochodu i ruszyły w drogę.
Po kwadransie były pod szpitalem. Wpadły do środka i podbiegły do recepcji, pytając w
pośpiechu i z łzami w oczach o mężczyznę, który dopiero co przyjechał. Matka powiedziała,
że prawdopodobnie miał zawał, na co Jessice pociekł kolejny strumień łez. Pielęgniarka
powiedziała, że ojca Jess zabrali na salę operacyjną i razem z matką mogą poczekać przed
wejściem. Pokazała im, gdzie mogą usiąść i wróciła do swoich zajęć. Jessica usiadła na
krześle i ukryła twarz w dłoniach, a matka chodziła przed salą operacyjną ledwo
powstrzymując łzy. To był najgorszy dzień w życiu Jess. Po około trzech kwadransach
wyszedł lekarz z sali operacyjnej. Matka Jessiki natychmiast podbiegła do niego i zapytała:
- Co z moim mężem?
Doktor spojrzał na nią smutnym wzrokiem.
- Niestety… Nic nie dało się już zrobić. Przybyliśmy za późno. Można wiedzieć jak
nazywał się mąż? 
- Thomas… Thomas Nevaeh.
Po tych słowach matka Jessiki zbladła jeszcze bardziej i musiała przytrzymać się ściany.
Jessica płakała jak nigdy dotąd i nie była w stanie nic powiedzieć. Po prostu siedziała i
płakała. Niedługo później odbył się pogrzeb.

Jessica dopiero teraz zauważyła, że stoi obok drzwi biblioteki. Otarła pojedynczą łzę,
która spłynęła po policzku, na wspomnienie tamtych wydarzeń. Chciała wyrzucić je z
pamięci, a teraz wszystko odżyło. Każda sekunda, każde odczucie i wielki smutek. Wielki
smutek i rozpacz, które czuła po utracie ojca. Potrząsnęła lekko głową i pchnęła duże dębowe
drzwi biblioteki. Kochała tę bibliotekę. Była ogromna, z tysiącami książek od naukowych,
przez kucharskie do bestsellerowych powieści, które stały na wysokich regałach. W jednym
kącie znajdowało się kilkanaście stolików, które służyły jako czytelnia, a obok nich stały
długie, drewniane ławy. Wyglądały jak ze średniowiecza. Jess mogła tu spędzać całe
godziny. Pociągnęła nosem i poczuła zapach starych książek. Niektórzy uważali go za
drażniący, ale ona go lubiła.
- Dzień dobry, pani Daer – Jessica uśmiechnęła się na widok bibliotekarki, kobiety w
średnim wieku, z włosami spiętymi w kucyka i przenikliwymi oczami, skrytymi za dużymi
prostokątnymi okularami. Na widok Jess, kobieta rozpromieniła się.
- Witaj, Jessiko. Dawno tutaj nie byłaś.
Dziewczyna uśmiechnęła się przepraszająco.
- Wie pani, ostatnio mam coraz więcej nauki, w końcu to już liceum.
Bibliotekarka pokiwała głową ze zrozumieniem.
- Więc czego dzisiaj szukasz?
- Właściwie… Sama nie wiem – Jessica wzruszyła ramionami. – Najlepiej coś
fantastycznego, jak zawsze.
- Oczywiście. Niedawno zakupiłam kilka nowych książek fantastycznych. Są tam, gdzie
zawsze nowe książki – bibliotekarka posłała dziewczynie przyjazny uśmiech.
- Dziękuję – Jessica skinęła głową i podeszła do regału. W rządku było ustawione
kilkanaście nowych książek. Dziewczyna spojrzała na tytuły. „Błękitnokrwiści”, „Szeptem”,
„Mroczny sekret”, „Skrzydła Laurel”, „Miasteczko Salem”, „Uczennica maga”, „Gildia
magów”, „Melancholia sukuba”, „Ever”, „Wampir z przypadku” i „Wojny świata
wynurzonego: Sekta zabójców”. Jessica przeglądała opisy wszystkich książek po kolei.
Mogła wypożyczyć najwyżej pięć książek, jak głosił regulamin biblioteki publicznej Warm
Springs. Dziewczyna uważała go za trochę bezsensowny, ale zawsze stosowała się do
regulaminów. Po chwili zastanowienia wybrała „Szeptem”, „Melancholię sukuba” oraz
„Mroczny sekret”. Wzięła wszystkie trzy do ręki i ruszyła w stronę biurka, za którym siedziała pani Daer, rozglądając się po drodze. W bibliotece nie było wielu ludzi, jak zwykle
o tej porze. Grupka studentów zajęła największy stół w czytelni i starali się zrobić jakieś
zadanie. Dwie nastolatki przeglądały dział z kryminałami i rozmawiały ze sobą, a jakaś
starsza pani szukała czegoś w dziale z romansami. Jessica podeszła do biurka bibliotekarki z
uśmiechem i powiedziała:
- Poproszę te trzy.
- Oczywiście – pani Daer odwzajemniła uśmiech i wystukała coś na klawiaturze. –
Proszę, Jessiko.
- Dziękuję.
Jessica odeszła od lady i ruszyła w stronę czytelni. Nie zamierzała wracać jeszcze do
domu, wolała poczytać w bibliotece. Zajęła jeden z mniejszych stolików pod ścianą i
rozłożyła na nim książki. Oparła się plecami o chłodną ścianę. Po chwili zastanowienia
wzięła do ręki „Szeptem” i zabrała się za czytanie.

Ian szedł chodnikiem, rozglądając się wokół. To chyba była najstarsza i najbardziej
zapuszczona część miasta. Drogą nie jechał ani jeden samochód, z jednej strony ulicy stało
kilka opuszczonych domów, a z drugiej rósł wielki las. Chłopak miał na sobie granatową
bluzę i sprane, jasne dżinsy. Mimo, iż było chłodno, słońce jeszcze świeciło, więc założył
czarne okulary przeciwsłoneczne, a na głowę zarzucił kaptur bluzy. Miał jeszcze jakieś pięć
minut drogi do starego hotelu, ale nieszczególnie mu się spieszyło. Nie był pewien czy
Isabelle jest w hotelu, ale sprawdzić nie zaszkodziło. A nawet jeśli jej nie ma, mógł zapytać
inne wampiry co się z nią działo. Nie wiedział czy będą chciały współpracować, ale jako
żołnierz anielskiej armii mógł je wziąć na spytki siłą.
Martwił się o kuzynkę. Kiedy jeszcze była człowiekiem nie umiała sobie poradzić ze
swoim życiem. Wiedział, że teraz wiele się zmieniło, ale wciąż się o nią troszczył.
Minął ostry zakręt i wyszedł na prostą drogę, gdzie, jakieś dwieście metrów przed nim,
stał stary hotel. Przyspieszył kroku i odetchnął głęboko. Nie denerwował się, bo wampiry nie
mogły go zabić. Właściwie mogła go zabić tylko jedna rzecz. Piekielny Miecz, który został
wykuty w samym piekle pod okiem Szatana, aby zabić Archanioła Gabriela, co skończyło się
fiaskiem. Ale po tym ataku wysłanników Szatana, Bóg rozkazał stworzyć Radzie
Najwyższych Aniołów Anielską Armię, która miała bronić Niebo i Ziemię przed atakami
istot piekielnych oraz wampirów, wilkołaków i całą tę hołotę. Oczywiście nie wszystkie te
istoty były złe. Większość czarownic stanęła po stronie dobra, a także część wampirów i
wilkołaków. Piekielny Miecz wciąż znajduje się w piekle, a Ian miał nadzieję, że nigdy go
nie opuści.
Przerwał rozmyślania, bo właśnie stanął naprzeciw starego hotelu. Kiedyś zapewne robił
wielkie wrażenie, ale teraz kilka okien było powybijanych, farba odpadała od ścian, a na
dachu pozostało niewiele ponad połowę czerwonych dachówek. Dla zwykłego człowieka
hotel wydałby się przerażający, zwłaszcza teraz, kiedy słońce powoli chowało się za
horyzontem. Ale na Ianie to nie zrobiło żadnego wrażenia. Bez wahania ruszył ku dębowym
drzwiom i otwarł je na oścież.
W środku panowały egipskie ciemności, bo wszystkie okna zostały pozasłaniane.
Wprawdzie wampiry mogły przebywać na słońcu, ale jeśli mogły wolały go unikać. Ian
stanął na środku pomieszczenia, które kiedyś zapewne było holem i rozejrzał się, ale nikogo
nie zauważył. Postanowił się rozejrzeć i ruszył w stronę długiego korytarza. Po kolei otwierał
każde drzwi, ale nikogo nie znalazł. Pewnie wyszły, aby się pożywić, skoro zmierzchało.
Isabelle powiedziała mu, że mieszka tutaj z wampirami, które albo kradną z banku krwi, albo
mają stałych dawców, którzy wiedzą o tym, że są wampirami. Ian nie wnikał, jak to jest, że
niektóre mogą się ujawniać, a inne nie. Jego kuzynka zaliczała się do tej pierwszej grupy.

Offline

 

#4 2012-05-22 19:49:57

drop

Nowicjusz

Zarejestrowany: 2011-12-25
Posty: 5
Punktów :   

Re: Niebiańska Miłość - część pierwsza Trylogii Anioła Miłości

Rewelacja. Z każdym rozdziałem powieść wciąga coraz bardziej. Naprawdę rewelacyjnie piszesz, masz ogromny talent.

Offline

 

#5 2012-05-22 19:51:49

Mosiek

Nowicjusz

Zarejestrowany: 2011-03-29
Posty: 6
Punktów :   

Re: Niebiańska Miłość - część pierwsza Trylogii Anioła Miłości

Dobry part. Naprawdę. Ciekawy i zachęcający. Piszesz profesjonalnie, czytanie Twojej twórczości jest prawdziwą przyjemnością.

Offline

 

#6 2012-05-22 19:53:01

Klaudia

Nowicjusz

Zarejestrowany: 2012-01-05
Posty: 5
Punktów :   

Re: Niebiańska Miłość - część pierwsza Trylogii Anioła Miłości

Wiedziałam, że to będzie niesamowite i nie zawiodłam się. Czekam z niecierpliwością na ciąg dalszy.

Offline

 

#7 2015-10-14 18:46:47

klaudynka

Nowicjusz

Zarejestrowany: 2012-06-14
Posty: 2
Punktów :   

Re: Niebiańska Miłość - część pierwsza Trylogii Anioła Miłości

Z każdym rozdziałem Twoja powieść staje się coraz lepsza. Proszę koniecznie wklej kolejną część.

Offline

 
  • Index
  •  » Powieści
  •  » Niebiańska Miłość - część pierwsza Trylogii Anioła Miłości

Stopka forum

RSS
Powered by PunBB
© Copyright 2002–2008 PunBB
Polityka cookies - Wersja Lo-Fi


Darmowe Forum | Ciekawe Fora | Darmowe Fora
www.wyjazddoaustrii.pun.pl kody do settlers 6 narodziny imperium top eleven dodatki kody hacki jak malować oczy eyelinerem jak napisac chlopakowi zeby byl milszy dla mnie